Jak głosi rzymska tradycja, za rządów papieża Liberiusza (352-366) Najświętsza Maryja Panna ukazała się patrycjuszowi o imieniu Jan, mówiąc, że chce, aby ku jej czci wzniesiono kościół w miejscu, gdzie spadnie w lecie śnieg. W roku 352 Jan zbudował i wyposażył kościół, który nazwano pierwotnie bazyliką Liberiusza. Około roku 435 papież Sykstus III powiększył świątynię i poświęcił ją Matce Boskiej. Główną fasadę dobudował w roku 1741 Benedykt XIV. Nazwa bazyliki Matki Boskiej Większej pochodzi stąd, że jest to pierwszy w Rzymie kościół poświęcony Najświętszej Maryi Pannie. Przechowywany jest tutaj żłobek z Betlejem i dlatego często używa się na określenie tego kościoła nazwy Sancta Maria ad Praesepe (Przy Żłobku). Bazylika Matki Boskiej Większej jest jednym z czterech kościołów patriarchalnych (obok bazyliki Św. Piotra, Św. Jana Laterańskiego i Św. Pawła za Murami), w których przy specjalnych okazjach Mszę św. celebruje papież przy specjalnym ołtarzu.
Powszechnie znany jako „proboszcz z Ars”, św. Jan Maria Vianney otrzymał świecenia kapłańskie w roku 1815. Trzy lata później powierzono mu parafię w Ars, odległej od wielkiego świata wiosce francuskiej. Jako spowiednik i duszpasterz zasłynął w całym chrześcijaństwie. Św. Jan Maria Vianney prowadził bardzo surowy tryb życia, poddając się niezliczonym umartwieniom. Wobec wszelkich trudności objawiał niezmąconą cierpliwość i zwycięsko opierał się szatańskim pokusom. Był cudotwórcą ukochanym przez tłumy, ale zachowywał zawsze dziecięcą prostotę. Stał się w naszych czasach wzorem kapłana podążającego drogą Serca Chrystusowego. Wysłuchiwał spowiedzi ludzi z całego świata przez szesnaście godzin dziennie. Jego życie było wypełnione dziełami miłosierdzia i miłości. Powiadają, że nawet najbardziej zatwardziali grzesznicy nawracali się pod wpływem jego nauk i czynów. Zmarł 4 sierpnia 1859 roku; kanonizowany 31 maja 1925 roku.
Św. Lidia pochodziła z Tiatyry w Azji Mniejszej, słynącej ze swych purpurowych barwników. Zajmowała się sprzedażą purpury w Filippi, w Macedonii, kiedy do tego miasta około roku 55 zawitał po raz pierwszy św. Paweł. Św. Lidia była „czcicielką Boga” jak nazywano pogan nawróconych na judaizm. Pod wpływem nauk św. Pawła razem ze wszystkimi domownikami przyjęła chrzest. Jest to pierwszy zanotowany fakt nawrócenia w Europie. Na chrzcie Lidia poprosiła św. Pawła i towarzyszących mu Łukasza i Sylasa, aby przyjęli gościnę w jej domu. Św. Łukasz napisał później wspomnienie o tym w Dziejach Apostolskich (16,11-15).
Urodził się w Paryżu 2 sierpnia 1858 r. Rodzicami Augusta byli Władysław i księżna Maria Amparo, córka królowej Hiszpanii Marii Krystyny i księcia Rianzareza. Gdy August miał 6 lat, umarła na gruźlicę jego matka. Po kilku latach ojciec ożenił się z Małgorzatą Memours, wnuczką króla Ludwika Filipa, która była dla Augusta bardzo dobra. W 1868 r. chłopiec rozpoczął naukę w paryskim Liceum im. Karola Wielkiego, a od 1870 r. kontynuował ją w domu. W 1871 r. — po kilkuletnim przygotowaniu — przyjął I komunię św. w kościele w Sieniawie koło Jarosławia. Tam znajdował się majątek rodowy, a w krypcie świątyni pochowana była jego matka. Od wczesnej młodości chorował na gruźlicę. W cierpieniu odkrywał powoli powołanie do służby Bożej. Wielki wpływ na młodego księcia wywarł jego wychowawca Józef Kalinowski (1835-1907), który później został karmelitą (o. Rafał), beatyfikowany i kanonizowany przez Jana Pawła II. Opiekował się chłopcem przez trzy lata (1874-1877), przekazał mu wszechstronną wiedzę, a także przyczynił się do pogłębienia jego wiary i życia duchowego. Decydującym wydarzeniem w życiu Augusta Czartoryskiego było spotkanie z ks. Janem Bosko w Paryżu, w Hotelu Lambert. Po rozmowie z nim August odczuł wyraźnie powołanie do życia zakonnego w zgromadzeniu salezjańskim. 17 czerwca 1887 r. August został przyjęty do zgromadzenia. Nowicjat odbył pod kierunkiem ks. Juliusza Barberisa. 24 listopada 1887 r. w bazylice Maryi Wspomożycielki w Turynie otrzymał strój zakonny z rąk ks. Jana Bosko. W 1888 r. August Czartoryski zrzekł się rodzinnego majoratu i tytułu ordynata sieniawskiego, a majątek przekazał zgromadzeniu. Święcenia kapłańskie otrzymał 2 kwietnia 1892 r. w San Remo. Nazajutrz po święceniach odprawił pierwszą Mszę św., w której uczestniczyli jego druga matka i brat Witold. Życie kapłańskie ks. Augusta trwało zaledwie rok; swą posługę pełnił w Alassio. Zmarł na gruźlicę 8 kwietnia 1893 r., w oktawie Wielkanocy. Ciało zmarłego kapłana przewieziono do Polski i złożono w krypcie kościoła parafialnego w Sieniawie, gdzie znajdują się groby rodziny. Następnie w 1964 r. przeniesiono je do salezjańskiego kościoła św. Józefa w Przemyślu. Beatyfikowany przez Ojca Świętego Jana Pawła II 25 kwietnia 2004r.
Św. Alfons urodził się we Włoszech 27 września 1696 roku. Od dzieciństwa naśladował matkę w wielkiej, głębokiej cnocie pobożności. Ojciec zapewnił mu gruntowne wykształcenie. Zdolności i zamiłowanie do nauki sprawiły, że w wieku szesnastu lat św. Alfons uzyskał stopień doktora praw. Wkrótce potem został adwokatem w Neapolu. W roku 1723 przegrał pewną sprawę. To wywołało w nim rozgoryczenie wobec problemów tego świata. Pomimo sprzeciwu otoczenia przywdział suknię duchowną. W roku 1726 przyjął święcenia kapłańskie. Gorliwie i z wielkim powodzeniem spełniał w różnych miejscach służbę duszpasterską, pracując jednocześnie nad własnym uświęceniem. W roku 1732, powodowany natchnieniem Boskim, założył zgromadzenie zakonne Najświętszego Odkupiciela (redemptoryści), głównie w celu prowadzenia misji wśród ludu wiejskiego. Św. Alfons wiele pisał, jego dzieła cieszyły się wielką popularnością. Ostatnie lata życia św. Alfonsa pełne były cierpień, które znosił z rezygnacją, powiększając je dobrowolnie umartwieniami. Zmarł w klasztorze redemptorystów w Pagani pod Nocerą 1 sierpnia 1787 roku.
Św. Ignacy urodził się w roku 1491 w szlacheckiej rodzinie na zamku Loyola w Hiszpanii. Wychowywał się na dworze Ferdynanda V Aragońskiego, męża Izabeli Kastylijskiej. Potem zaciągnął się do wojska i wziął udział w wojnie między Karolem V a Franciszkiem I, królem Francji, wyróżniając się dzielnością. Podczas oblężenia Pamplony został ranny. W czasie rekonwalescencji czytał „Żywoty świętych”. Pod wpływem tej lektury zrodziły się w nim pobożne odczucia. Odtąd jego życie należało całkowicie do Boga. Po generalnej spowiedzi w opactwie Monserrat, spędził dwa lata w samotnej grocie pod Manrezą, gdzie napisał swoje „Ćwiczenia duchowne”. Następnie odbył pielgrzymkę do Rzymu i Ziemi Świętej. Po powrocie do Hiszpanii rozpoczął studia, które od roku 1528 kontynuował w Paryżu. Tutaj dzięki swej cnocie i mądrości skupił wokół siebie grupę ludzi, która stała się zalążkiem Towarzystwa Jezusowego. Na Montmartre ślubował, że odbędzie pielgrzymkę do Palestyny bądź odda się do dyspozycji papieżowi, by wyznaczył mu inny sposób służenia Bogu. Przyjąwszy wraz ze współbraćmi święcenia kapłańskie w Wenecji, św. Ignacy pojechał do Rzymu, gdzie przyjął go serdecznie papież Paweł III. W roku 1540 papież Paweł III zatwierdził Towarzystwo. Wkrótce rozwinęło ono ożywioną działalność, obejmującą zasięgiem tereny od Indii na Wschodzie do Brazylii na Zachodzie. Św. Ignacy nadal mieszkał w Rzymie, poświęcając czas na konsolidację pracy Towarzystwa i zarządzanie nim. Zawarł w tym czasie przyjaźń ze św. Filipem Nereuszem. Był generałem Towarzystwa przez piętnaście lat. Zmarł 31 lipca 1556 roku.
Piotr, urodzony najpewniej w 380 roku w północnych Włoszech w miejscowości Forum Cornelii nieopodal Imoli, zyskał sobie przydomek Chryzolog, co oznacza „złotousty”. Do stanu duchownego przygotowywał go Korneliusz – biskup Imoli – który z czasem mianował Piotra swoim wikariuszem.
Około 430 roku wyznaczono go na biskupa Ravenny, która została podniesiona za jego czasów do rangi metropolii. Warto zaznaczyć, iż miasto pełniło w owych czasach funkcję stolicy zachodniego cesarstwa, zaś późniejszy święty pełnił także funkcję doradcy Galii Placydii (cesarzowej), a także jej synów. Na jego kazaniach stawiał się niema cały cesarski dwór. Przyjaźnił się z papieżem Leonem Wielkim, wspólnie z którym zwalczał rozmaite herezje, a że był niebywałym erudytą i posiadał ogromną siłę przekonywania, przychodziło mu to z wielką łatwością.
Zmarł 4 grudnia 450 roku w Forum Cornelii. Pochowano w katedrze w Imoli – jego grób jest po dziś dzień miejscem pielgrzymkowym. Doktorem Kościoła ogłosił go papież Benedykt XII w 1729 roku. Wzywa się go w przypadkach wścieklizny i wysokiej gorączki. Uchodzi także za patrona miasta i diecezji Imoli.
Marta pochodziła z Betanii, miasteczka położonego na wschodnim zboczu Góry Oliwnej, w pobliżu wioski Betfage, odległego od Jerozolimy o ok. 3 km drogi (dzisiaj Al Azarija). Była siostrą Marii i Łazarza, których Chrystus darzył swą przyjaźnią. Bardzo wiele razy gościła Go w swoim domu. Św. Łukasz opisuje szczegółowo jedno ze spotkań (Łk 10, 38-42). Martę wspomina w Ewangelii św. Jan, odnotowując wskrzeszenie Łazarza. Wyznała ona wtedy wiarę w Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego (J 11, 1-45). Ewangelista Jan opisuje także wizytę Jezusa u Łazarza na sześć dni przed wieczerzą paschalną, gdzie posługiwała Marta (J 12, 1-11). Właśnie z Betanii Jezus wyruszył triumfalnie na osiołku do Jerozolimy w Niedzielę Palmową (Mk 11, 1). Wreszcie w pobliżu Betanii Pan Jezus wstąpił z Góry Oliwnej do nieba (Łk 24, 50).
Maria była siostrą Marty i Łazarza. Uwierzyła w Chrystusa jeszcze przed wskrzeszeniem brata (J 11, 1-44). Była tą kobietą, która według słów Jezusa „wybrała dobrą cząstkę” (Łk 10, 42), słuchając słów Zbawiciela. To ona namaściła Jego nogi drogocenną maścią nardową (J 12, 3). Według Tradycji Maria i Marta były w gronie niewiast, które pospieszyły do grobu Jezusa z wonnościami.
Łazarza znamy go z Ewangelii św. Jana (J 11, 1-44; 12, 1-11) jako brata Marii i Marty. Gdy z obawy przed Żydami Jezus przebywał w Zajordanii, dotarła do niego wiadomość o śmierci Łazarza. Powrócił wtedy – po odczekaniu – do Judei i udał się do Betanii. Św. Jan Ewangelista szczegółowo opisuje scenę Jego spotkania z siostrami i dialog z Martą, a następnie głębokie wzruszenie Jezusa i wskrzeszenie Łazarza. Dowiadujemy się także o reakcji Żydów, którzy nie mogli zaprzeczyć faktom, ale jeszcze bardziej znienawidzili Jezusa. Ta niechęć dotknęła także Łazarza. Ewangelista Jan opisuje także inny pobyt Jezusa w domu Łazarza na dzień przed Jego wjazdem do Jerozolimy
Józef Makhluf urodził się 8 maja 1828 r. w Beka Kafra, małej wiosce położonej wysoko w górach Libanu. Był synem ubogiego wieśniaka. Nauki pobierał w szkółce, która funkcjonowała dosłownie pod drzewami. W 1851 r. wstąpił do maronickich antonianów (baladytów). Przebywał najpierw w Maifuq, potem w Annaya, w klasztorze pod wezwaniem św. Marona Składając śluby zakonne, przybrał imię Szarbela (Sarbela, Sarbeliusza), męczennika z Edessy. W 1859 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Powrócił wówczas do klasztoru św. Marona i przebywał tam przez następne szesnaście lat.
W 1875 r. za przyzwoleniem przełożonych udał się do górskiej samotni. Spędził w niej 23 lata, które wypełnił pracą, umartwieniami i kontemplacją Najświętszego Sakramentu. Zmarł 24 grudnia 1898 r. Bez zwłoki otoczyła go cześć świadczona świętym Pańskim oraz sława cudów. Do grobu Abuna Szarbela ciągnęli nie tylko chrześcijanie, ale i muzułmanie. Wielu fascynowało także to, że ciało świętego mnicha nie ulegało jakiemukolwiek zepsuciu. Szarbela beatyfikował w ostatnich dniach Soboru Watykańskiego II, 5 grudnia 1965 r., papież Paweł VI. Ten sam papież kanonizował Szarbela 9 października 1977 r.
Innocenty pochodził z Albano koło Rzymu. Był synem papieża Anastazego I – podczas jego pontyfikatu był diakonem w Rzymie. Kościołem kierował w latach 401-417. Innocenty I rozstrzygnął sprawy związane z dyscypliną kościelną i liturgią. Zajmował się bierzmowaniem, którego odtąd udzielać mogli tylko biskupi. Zakazał zawierania małżeństw biskupom, kapłanom i diakonom, lecz zgadzał się na to, by można je było zawierać przed wstąpieniem do stanu duchownego. Podkreślał znaczenie Stolicy Apostolskiej, jak również zalecał wprowadzenie liturgii rzymskiej w kościołach na znak jedności z następcami św. Piotra. Za pontyfikatu Innocentego I odbyły się ostatnie walki gladiatorów w amfiteatrze Tytusa i nastąpiło złupienie Rzymu przez Wizygotów pod wodzą Alaryka (392-410).
Innocenty I żądał, by uważano za obowiązujące zarządzenia Kościoła rzymskiego oraz by wszystkie najważniejsze sprawy przekazywano do rozważenia papieżowi. Interweniował w sporach episkopatu afrykańskiego, które powstały wskutek potępienia herezji pelagianizmu. Działał energicznie, aby zażegnać niebezpieczeństwo nestorianizmu.
Innocenty I zmarł w Rzymie i został pochowany na cmentarzu Poncjana przy Via Portuensis.
