Św. Joachim i Anna, obydwoje z rodu Judy, królewskiego domu Dawida, są czczeni przez Kościół jako rodzice Najświętszej Maryi Panny, która była prawdopodobnie ich jedynym dzieckiem. Inna Maria wspomniana w Ewangelii jako siostra Matki Boga była, jak się przypuszcza, jej kuzynką; pojęcie „siostra” stosowane było zwyczajowo na Wschodzie do oznaczania pokrewieństwa.
Św. Annę czczono od wczesnego okresu chrześcijaństwa. Poświęcano jej liczne kościoły. Ojcowie Kościoła, zwłaszcza Wschodniego, wiele mówili o jej świętości i przywilejach. Przedstawia się ją często, jak uczy swoją małą córeczkę czytać Pismo św. Jest patronką matek chrześcijańskich.
Św. Joachim był od niepamiętnych czasów czczony w Kościele Wschodnim, a od VI wieku zaobserwowano jego publiczny kult we wszystkich krajach. Ewangelia nie mówi o jego życiu, podobnie jak i o życiu Anny.
Tradycja oparta na bardzo starych świadectwach podaje, że św. Joachim i Anna w podeszłym wieku przybyli do Galilei i osiedlili się w Jerozolimie. Tam urodziła się i wychowała Matka Boga; tam również oni umarli i zostali pochowani. Na miejscu ich domu w Jerozolimie św. Helena wybudowała w IV wieku kościół.
Święty ten jest zazwyczaj zwany „Starszym” w celu odróżnienia od innego apostoła Jakuba, „brata Pana”, który jest nazywany „Młodszym”. Był synem Zebedeusza i Salome, bratem św. Jana Ewangelisty. Pochodził z Betsaidy w Galilei, gdzie jego ojciec był rybakiem. Bracia wraz z ojcem łowili akurat ryby, gdy przechodzący Jezus wezwał ich, aby za Nim poszli. Chrystus Pan określił ich mianem Boanerges, co znaczy synowie gromu. Byli obecni przy wyleczeniu teściowej św. Piotra, wskrzeszeniu córki Jaira i Przemienieniu. Towarzyszyli też Jezusowi w Ogrodzie Getsemani.
Według nie zasługującego na wiarę podania miał św. Jakub jakiś czas przebywać w Hiszpanii, stąd czczą go tam jako swego apostoła i patrona (Sant Jago), ale ślady tej tradycji znajdują się dopiero w VII wieku. Według starodawnego podania relikwie przeniesiono do Santiago de Compostella.
Św. Jakub był pierwszym z apostołów, który poniósł śmierć męczeńską. Na rozkaz Heroda Agryppy został ścięty w Jerozolimie około Wielkanocy roku 44.
Św. Krzysztof jest jednym z najbardziej popularnych świętych Wschodu i Zachodu. Istnieje wiele legend o nim, często przeczących sobie wzajemnie. Jedna z najbardziej popularnych utrzymuje, że św. Krzysztof był olbrzymem, który pomagał ludziom, przenosząc ich przez rwący potok. Przeniósł również Dzieciątko Jezus. Stąd jego imię Krzysztof, co znaczy niosący Chrystusa. Jest patronem podróżujących, wzywa się jego pomocy w czasie burzy, zarazy itd. Został umęczony za panowania Decjusza, w III wieku.
Św. Kinga urodziła się w 1234 roku jako córka króla węgierskiego Beli IV. Była siostrą św. Małgorzaty Węgierskiej i bł. Jolanty. Została żoną Bolesława Wstydliwego, z którym wspólnie złożyła w małżeństwie ślub dozgonnej czystości. Z mężem dzieliła dole i niedole długiego i trudnego panowania, będąc prawdziwą matką biednych i wszystkich strapionych. Po śmierci męża wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu, łącząc z duchem surowej pokuty wewnętrznej, franciszkańską radość doskonałą z cierpień i trudności życiowych. Umarła w Starym Sączu 24 lipca 1292 roku. Kult jej rozpoczął się zaraz po śmierci . Beatyfikowana przez Aleksandra VIII w 1690 r. W 1999 r. kanonizował Ją Jan Paweł II.
Św. Brygida była córką księcia Szwecji. Pobożni rodzice przekazali jej wielką miłość do Męki Pana Jezusa. Jej ojciec odprawiał we wszystkie piątki szczególną pokutę. Od dzieciństwa św. Brygida z umiłowaniem pogrążała się w rozmyślaniach nad Męką Chrystusa. Będąc posłuszna ojcu, mając trzynaście lat poślubiła Ulfa Gudmarssona księcia Nerycji, z którym miała ośmioro dzieci. Jej najmłodsza córka Katarzyna czczona jest obecnie jako święta. Ulf i Brygida związali się później ślubem czystości i odbyli pielgrzymkę do Compostelli. Po powrocie do Szwecji Ulf za zgodą swojej małżonki wstąpił do klasztoru cystersów, gdzie zmarł wkrótce potem w opinii świętości. Po jego śmierci św. Brygida wyrzekła się swojej godności książęcej i włożyła habit zakonny. W roku 1334 zbudowała wielki klasztor w Wadstena, który stał się domem macierzystym nowego zakonu Najświętszego Salwatora (brygidki). Następnie odbyła pielgrzymkę do Palestyny. Po zaspokojeniu swoich pragnień religijnych w świętych miejscach, uświęconych Życiem i Męką Odkupiciela, udała się do Rzymu, gdzie przebywała przez rok. Zapadła wówczas na ciężką chorobę, ale wytrzymywała ją z heroiczną cierpliwością i rezygnacją. W ostatnich chwilach życia były przy niej dzieci: Birger i Katarzyna. Pożegnawszy się z nimi, przyjęła święte sakramenty, po czym zmarła. Nastąpiło to w roku 1373.
Według biblijnej relacji Maria pochodziła z Magdali – „wieży ryb” nad Jeziorem Galilejskim, ok. 4 km na północny zachód od Tyberiady. Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów (Mk 16, 9; Łk 8, 2). Odtąd włącza się ona do grona Jego słuchaczy i wraz z innymi niewiastami troszczy się o wędrujących z Nim ludzi.
Po raz drugi wspominają o niej Ewangeliści pisząc, że była ona obecna podczas ukrzyżowania i śmierci Jezusa (Mk 15, 40; Mt 27, 56; J 19, 25) oraz zdjęcia Go z krzyża i pogrzebu. Maria Magdalena była jedną z trzech niewiast, które udały się do grobu, aby namaścić ciało Ukrzyżowanego, ale grób znalazły pusty (J 20, 1). Kiedy Magdalena ujrzała kamień od grobu odwalony, przerażona, że Żydzi zbezcześcili ciało ukochanego Zbawiciela, wyrzucając je z grobu w niewiadome miejsce, pobiegła do Apostołów i powiadomiła ich o tym. Potem sama wróciła do grobu Pana Jezusa. Zmartwychwstały Jezus ukazał jej się jako ogrodnik (J 20, 15). Ona pierwsza powiedziała Apostołom, że Chrystus żyje (Mk 16, 10; J 20, 18). Dlatego też jest nazywana apostołką Apostołów, a Kościół przez długie stulecia recytował w jej święto uroczyste wyznanie wiary. Wschód i Zachód, oddając hołd Magdalenie, obchodzą jej pamiątkę tego samego dnia – 22 lipca.
Św. Wawrzyniec urodził się w roku 1559 w Brindisi. Wstąpił do zakonu kapucynów. Na studiach w Padwie i Wenecji zdobył głębokie wykształcenie teologiczne i biegłość w kilku językach. Wyświęcony na kapłana, pracował gorliwie nad reformą katolicką w Italii, Niemczech i Czechach. Pod koniec życia działał jako dyplomata i pośrednik pokoju. Umarł w Lizbonie 22 lipca 1619 roku.
Bł. Czesław urodził się około roku 1180 w Kamieniu Opolskim. Studiował najprawdopodobniej w Paryżu. Jako kapłan wstąpił do dominikanów. Habit otrzymał z rąk samego św. Dominika. W roku 1222 roku przybył z innymi współbraćmi, w tym ze św. Jackiem Odrowążem, z którym był spokrewniony, do Krakowa. Stąd udał się do Pragi, gdzie założył pierwszy klasztor. W parę lat później został przeorem we Wrocławiu. Podczas jednego z częstych najazdów tatarskich bł. Czesław uratował Wrocław od całkowitego zniszczenia. Kiedy miasto zostało zajęte przez najeźdźców, część wrocławian postanowiła bronić się poza murami. Podanie głosi, że bł. Czesław modlił się o ocalenie miasta wychodząc często na jego wały i zachęcając dzielnych obrońców do oporu. O roli bł. Czesława podczas oblężenia Wrocławia przez Tatarów wspomina także Jan Długosz. Gdy Wrocław wyszedł obronną ręką z tej wojennej zawieruchy, mieszkańcy przypisywali uratowanie miasta modlitwom i wstawiennictwu bł. Czesława, którego wiara złamała siły nieprzyjacielskie. W mieście tym przebywał aż do śmierci w 1242 r.
Makryna urodziła się w Cezarei Kapadockiej około 327 roku.
Po śmierci swego narzeczonego zajęła się wychowywaniem młodszego rodzeństwa.
Spośród dziewięciorga rodzeństwa trzech braci zostało świętymi: Bazyli Wielki, Piotr – biskup Sebasty i Grzegorz – biskup Nyssy. Prowadziła z domownikami życie na pół klasztorne.
Św. Grzegorz z Nyssy napisał o niej wspomnienie, w którym przekazał modlitwę św. Makryny na łożu śmierci.
Zwrócona całkowicie ku Bogu, zmarła w roku 379, może w dniu 19 lipca, w którym ją wspominają synaksaria greckie.
Szymon urodził się około 1437 roku w Lipnicy. Studiował na Akademii Krakowskiej, po czym pod wpływem kazań św. Jana Kapistrana wstąpił do krakowskiego klasztoru bernardynów. W zakonie odznaczał się surowością życia, nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu i do Matki Bożej, miłością Boga i bliźniego połączoną z wielkim zapałem kaznodziejskim. Podczas morowej zarazy w Krakowie, gdy się oddawał posłudze zarażonych, zmarł w opinii świętości 18 lipca 1482 roku. Zaraz po jego śmierci miało miejsce aż 377 cudownych uzdrowień i łask. Długie zabiegi o formalną beatyfikację doszły do skutku. 24 lutego 1685 roku bł. Innocenty XI ogłosił dekret beatyfikacyjny. Dnia 3 czerwca 2007 r. papież Benedykt XVI kanonizował Szymona z Lipnicy. Relikwie świętego spoczywają w kościele bernardynów w Krakowie.
