Patron dnia

Św. Wawrzyniec urodził się w roku 1559 w Brindisi. Wstąpił do zakonu kapucynów. Na studiach w Padwie i Wenecji zdobył głębokie wykształcenie teologiczne i biegłość w kilku językach. Wyświęcony na kapłana, pracował gorliwie nad reformą katolicką w Italii, Niemczech i Czechach. Pod koniec życia działał jako dyplomata i pośrednik pokoju. Umarł w Lizbonie 22 lipca 1619 roku.

Bł.Czesław urodził się około roku 1180 w Kamieniu Opolskim. Studiował najprawdopodobniej w Paryżu. Jako kapłan wstąpił do dominikanów. Habit otrzymał z rąk samego św. Dominika. W roku 1222 roku przybył z innymi współbraćmi, w tym ze św. Jackiem Odrowążem, z którym był spokrewniony, do Krakowa. Stąd udał się do Pragi, gdzie założył pierwszy klasztor. W parę lat później został przeorem we Wrocławiu. Podczas jednego z częstych najazdów tatarskich bł. Czesław uratował Wrocław od całkowitego zniszczenia. Kiedy miasto zostało zajęte przez najeźdźców, część wrocławian postanowiła bronić się poza murami. Podanie głosi, że bł. Czesław modlił się o ocalenie miasta wychodząc często na jego wały i zachęcając dzielnych obrońców do oporu. O roli bł. Czesława podczas oblężenia Wrocławia przez Tatarów wspomina także Jan Długosz. Gdy Wrocław wyszedł obronną ręką z tej wojennej zawieruchy, mieszkańcy przypisywali uratowanie miasta modlitwom i wstawiennictwu bł. Czesława, którego wiara złamała siły nieprzyjacielskie. W mieście tym przebywał aż do śmierci w 1242 r.

św. Makryna Młodsza

Makryna urodziła się w Cezarei Kapadockiej około 327 roku.
Po śmierci swego narzeczonego zajęła się wychowywaniem młodszego rodzeństwa.
Spośród dziewięciorga rodzeństwa trzech braci zostało świętymi: Bazyli Wielki, Piotr – biskup Sebasty i Grzegorz – biskup Nyssy. Prowadziła z domownikami życie na pół klasztorne.
Św. Grzegorz z Nyssy napisał o niej wspomnienie, w którym przekazał modlitwę św. Makryny na łożu śmierci. Zwrócona całkowicie ku Bogu, zmarła w roku 379, może w dniu 19 lipca, w którym ją wspominają synaksaria greckie.

Szymon urodził się około 1437 roku w Lipnicy. Studiował na Akademii Krakowskiej, po czym pod wpływem kazań św. Jana Kapistrana wstąpił do krakowskiego klasztoru bernardynów. W zakonie odznaczał się surowością życia, nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu i do Matki Bożej, miłością Boga i bliźniego połączoną z wielkim zapałem kaznodziejskim. Podczas morowej zarazy w Krakowie, gdy się oddawał posłudze zarażonych, zmarł w opinii świętości 18 lipca 1482 roku. Relikwie spoczywają w kościele bernardynów w Krakowie.

Dzisiejsze wspomnienie zwraca nas ku Maryi czczonej szczeglnie na górze Karmel, znanej już z tekstów Starego Testamentu – z historii proroka Eliasza. W XII wieku po Chrystusie do Europy przybyli, prześladowani przez Turków, duchowi synowie Eliasza, prowadzący życie kontemplacyjne na Karmelu. Również w Europie spotykali się z niechęcią. Jednakże Stolica Apostolska, doceniając wyrzeczenia i umartwienia, jakie podejmowali zakonnicy, ułatwiała zakładanie nowych klasztorów.

Szczególnie szybko zakon rozwijał się w Anglii, do czego przyczynił się m.in. wielki czciciel Maryi, św. Szymon Stock, szósty przełożony generalny zakonu karmelitów. Wielokrotnie błagał on Maryję o ratunek dla zakonu. W czasie jednej z modlitw w Aylesford, w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r., ujrzał Bożą Rodzicielkę w otoczeniu Aniołów. Podała mu Ona brązową szatę, wypowiadając jednocześnie słowa:
”Przyjmij, synu, szkaplerz twego zakonu, jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania”.

Szymon Stock z radością przyjął ten dar i nakazał rozpowszechnienie go w całej rodzinie zakonnej, a z czasem również w świecie. W XIV wieku Maryja objawiła się papieżowi Janowi XXII, polecając mu w opiekę „Jej zakon” karmelitański. Obiecała wówczas obfite łaski i zbawienie osobom należącym do zakonu i wiernie wypełniającym śluby. Obiecała również wszystkim, którzy będą nosić szkaplerz, że wybawi ich z czyśćca w pierwszą sobotę po ich śmierci. Cały szereg papieży wypowiedziało się z pochwałami o tej formie czci Najświętszej Maryi i uposażyło to nabożeństwo licznymi odpustami.

Szkaplerz karmelitański ma na jednym kawałku umieszczony wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej, a na drugim – Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jedna część powinna spoczywać na piersiach, a druga – na plecach. Za zgodą papieża Piusa X – od 1910 r. może być też zastępowany medalikiem.  Szkaplerz, będący znakiem maryjnym, zobowiązuje do chrześcijańskiego życia, ze szczególnym ukierunkowaniem na uczczenie Najświętszej Maryi Dziewicy potwierdzanym codzienną modlitwą „Pod Twoją obronę”.

Św. Bonawentura

Św. Bonawentura, zwany „serafickim doktorem”, urodził się w Italii w roku 1221. Jako dziecko ciężko zachorował. Matka zwróciła się do św. Franciszka z Asyżu, by pomodlił się o uzdrowienie jej syna. Jakby w przewidywaniu przyszłej wielkości małego Jana, św. Franciszek wykrzyknął. „O buona ventura – o szczęśliwy losie”. Na tę pamiątkę nadano dziecku imię Bonawentura.
W wieku dwudziestu dwóch lat św. Bonawentura wstąpił do zakonu franciszkanów. W Paryżu zawarł przyjaźń ze św. Tomaszem z Akwinu. Razem uzyskali stopień doktora. Podobnie jak św. Tomasz z Akwinu, św. Bonawentura cieszył się przyjaźnią króla św. Ludwika. .W wieku trzydziestu pięciu lat został generałem swego zakonu. Zrobił wiele dla swego zakonu. Napisał żywot św. Franciszka. Był obecny również przy przeniesieniu relikwii św. Antoniego Padewskiego. Papież Klemens IV mianował św. Bonawenturę arcybiskupem Yorku, on jednak prosił, by mu pozwolono nie przyjąć tej godności. Grzegorz X zmusił go wszakże do przyjęcia godności jeszcze większej: kardynała i biskupa Albano, który jest jednym z sześciu biskupów sufraganów Rzymu. Przed śmiercią św. Bonawentura zrezygnował z urzędu generała zakonu franciszkańskiego. Zmarł 15 lipca 1274 roku.

Św. Henryk urodził się w Bawarii w roku 973. Po śmierci ojca został księciem Bawarii, a w roku 1014 ukoronowano go na Cesarza. Popierał akcję misyjną Kościoła, ufundował liczne biskupstwa i klasztory. Zmarł 13 lipca 1024 roku, a w roku 1146 został kanonizowany.

Andrzej Świerad żył w początkach XI wieku. Według tradycji pochodził z południowej Polski. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru świętego Hipolita na górze Zabor koło Nitry. Po jakimś czasie przeniósł się na pustelnię w pobliżu klasztoru, gdzie zasłynął z surowej pokuty. Zmarł około roku 1030-1034.

Benedykt, towarzysz i uczeń św. Andrzeja, mnich z tego samego klasztoru świętego Hipolita, pozostał nadal w pustelni po śmierci mistrza i prowadził również surowe życie. Trzy lata później został zamordowany przez zbójców. Relikwie obydwu świętych spoczywają w katedrze w Nitrze

Św. Bruno, urodzony w możnej rodzinie niemieckiej w roku 974, był w młodości kapelanem cesarza Ottona III. W roku 998 wstąpił do benedyktynów w Rzymie i przyjął imię Bonifacy. Następnie żył w pustelni św. Romualda w Pereum pod Rawenną. Wysłany przez papieża Sylwestra II na czele misji do Prus, otrzymał święcenia biskupie w Magdeburgu. W roku 1008 dotarł do Prus, ale w następnym roku poniósł śmierć męczeńską wraz z 18 towarzyszami z ziemi Jadźwingów. Jest autorem „Żywota świętego Wojciecha”, „Żywota pięciu braci męczenników” i „Listu do cesarza Henryka II”, w którym energicznie występował w obronie Polski

Św. Benedykt

Patriarcha zachodniego monastycyzmu urodził się w Nursji, w środkowych Włoszech, około roku 480. W młodym wieku, zrażony rozpustnym życiem w stolicy, uszedł z Rzymu, gdzie był na studiach, i żył w samotnej pustelni pod Subiaco. Osiadły niedaleko stamtąd pustelnik, św. Roman, pouczył go o ascezie chrześcijańskiej.
Wieść o świętości Benedykta skupiła wokół niego dużą liczbę uczniów. Dla nich wzniósł klasztory, w których żyli we wspólnocie według przepisanej przez niego reguły. Wsławił się niezwykle mądrą i wyważoną regułą, która stała się podstawą dla bardzo wielu późniejszych rodzin zakonnych na Zachodzie. Przez założony przez siebie zakon Benedykt przyczynił się nie tylko do pogłębienia życia religijnego w Kościele, ale i szeroko rozumianej kultury. W roku 529 wyjechał z Subiaco do Monte Cassino i założył tam wielkie opactwo, które stało się ośrodkiem życia religijnego w Europie.
Św. Benedykt zmarł 21 marca 543 roku po przyjęciu komunii św., gdy stał przed ołtarzem na Monte Cassino.

Loading...