Czytania: Ap 11,4-12; Ps 144; Łk 20,27-40
Jezus bardzo dużo uwagi w swoim nauczaniu poświęcał zmartwychwstaniu ciał. Przekonywał, że ta prawda nie jest niczym nowym. Wskazywał, że ma ona swoje źródła jeszcze w Starym Testamencie. Powoływał się na Mojżesza, tak bardzo cenionego przez naród Izraela. Chrystus podkreślał, że śmierć nie jest ostatecznym końcem człowieka, że naszym powołaniem jest życie w Bogu tu na ziemi i kiedyś w niebie. Saduceusze wyśmiewali jednak tę prawdę. Argumentowali swoje racje przejaskrawionym przykładem, przekładając ziemskie relacje na rzeczywistość nieba. Jezus wyprowadzał ich z błędu. Przekonywał, że wieczność nie będzie doskonalszą wersją życia na ziemi. Jaka więc będzie? Nie wiemy. To ciągle jest tajemnicą. Skoro Jezus potwierdził tę prawdę, to nie mamy podstaw, by w nią wątpić. Codziennie w Credo powtarzamy: „wierzę w ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny”. Niech nie będą to puste, wyuczone słowa, ale świadoma deklaracja naszej wiary. Życie się nie kończy, ono naprawdę ma piękną kontynuację w wieczności. To, jak ona wygląda jest na razie dla nas zakryte, ale kiedyś owa zasłona zostanie przed nami zdjęta. Zobaczymy wszystko na własne oczy. To będzie wspaniała chwila!
Czytania: Ap 10,8-11; Ps 119; Łk 19,45-48
Jezus wchodzi do świątyni i czyni w niej porządek, ponieważ ona do Niego należy. Jezus wyrzuca sprzedających i kupujących ze świątyni ,więc wyraża swój sprzeciw dla braku szacunku wobec Ojca i wobec człowieka stworzonego na obraz i podobieństwo Boga. Jesteśmy świątynią Boga. On czyniąc w nas porządek doprowadza do odczuwania niepokoju sumienia. Dzieje się tak dlatego, ponieważ zagubiliśmy się w tym, co jest naszym ostatecznym przeznaczeniem. Świątynia jest wyłącznie miejscem modlitwy. Ludzkie serce jest przeznaczone do wielbienia Pana, dziękczynienia i przepraszania. Wszystko to, co nie wielbi Boga i przeciwstawia się uświęcaniu człowieka, sprowadza gniew Pana. Gdy przestajemy postrzegać nasze życie jako powołanie do wielbienia i dziękczynienia Boga za wszystko, stajemy się „jaskinią zbójców”.
Czytania: Ap 5,1-10; Ps 149; k 19,41-44
Łzy są przejmującym obrazem smutku Jezusa. Ten, kto kocha, ten zna smak łez. Jezus kocha to miasto, kocha swój naród jako Żyd. Ale kocha go także jako Bóg, który wybrał Izraela i w Jerozolimie miał swoją świątynię. Łzy Jezusa są także prorockim znakiem, który ma wstrząsnąć jego świadkami. Pobudzić do refleksji, skruszyć serce. Zapowiedziany upadek świętego miasta nie jest zemstą. Jezus, czyli sam Bóg, nie ma satysfakcji z powodu nadchodzącej katastrofy będącej konsekwencją ludzkich błędnych wyborów. On boleje z tego powodu, jest smutny, płacze. Przyszedł przecież po to, aby ocalić Izraela, dać mu zbawienie, a przez ten naród całemu światu. A jednak ludzka pycha powoduje nieraz zamknięcie serca na dar łaski, na dar obecności. I wtedy Bóg płacze. Jezus dziś też płacze nad światem. Powodów nie brakuje. Płacze nad miastami Europy, w których przestały bić dzwony i nie sprawuje się już Eucharystii. Płacze nad kościołami, które zamieniły się w supermarkety i kluby fitness. Jezus płacze nad Polską, w której tak wiele złości, wulgarności, agresji. Płacze nad Polską, która odchodzi od swojego chrztu. Płacze nad ludźmi, którzy domagają się prawa do zabijania dzieci w łonach matek. Płacze nad dziećmi krzywdzonymi w rodzinach, zepsutymi przez pornografię, poddanymi demoralizacji przez media, zniewolonymi przez internetowe sieci zła. Płacze nad pasterzami, którzy nie rozpoznają znaków czasu, upadają w nałogi, w niewiarę, skupieni na sobie rezygnują z misji i przestają prowadzić owce do zbawienia. Płacze nad politykami, którzy nie szukają tego, co prowadzi do pokoju.
Czytania: Ap 4,1-11; Ps 150; Łk 19,11-28
„Przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek”.
Pomnażanie przez sługi tego, co otrzymali od swojego pana, przyczyniło się do ich osobistego rozwoju. Zainwestowali w zaufanie, jakim obdarzył ich pan. Nie postrzegali pana jako człowieka surowego, lecz w tym co otrzymali potrafili zobaczyć jego łagodność i hojność. Mieli świadomość, że pan zna ich możliwości i nie będzie od nich oczekiwał tego, do czego nie są zdolni. Dramatycznie kończy się opowieść Jezusa. Ten, który miał jedną minę, został jej pozbawiony. Przekazano ją temu, który już miał ich dziesięć. Czy to jest sprawiedliwe?. Człowiek ufający panu, zabiegający o sprawy pana z równym zaangażowaniem, jak o własne jest tym, w którym wzrasta dobro, zaufanie pana do niego. Ten zaś, który podejrzewa pana, pomawia go o rygoryzm i niesprawiedliwość wobec innych, sam pozbawia się tego, co wcześniej otrzymał. A zatem: „Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma zabiorą nawet to, co ma”.
Czytania: Ap 3,1-6.14-22; Ps 15; Łk 19,1-10
Zacheusz, zwierzchnik celników, posiadał dużo pieniędzy, miał władzę i prestiż, nawet jeśli tylko wymuszony społeczną pozycją. Jego ograniczeniem był niski wzrost. Ten banalny fakt, okazał się z jednej strony przeszkodą w zobaczeniu Jezusa, a z drugiej szansą. Pragnienie zobaczenia Jezusa spowodowało, że wspiął się na drzewo. Został dzięki temu dostrzeżony także przez Jezusa. Gdy człowiek chce być bliżej Boga, to nic nie może mu przeszkodzić. Człowiek gotów jest robić rzeczy szalone, narażając się nawet na ośmieszenie. Słowo Jezusa sprowadziło Zacheusza na ziemię, otworzyło drzwi jego serca i domu, poskutkowało radością oraz nawróceniem, a w konsekwencji służbą biednym i zadośćuczynieniem skrzywdzonym. W ludziach, którzy nie zrozumieli Bożego miłosierdzia oraz tego, że sami jako grzesznicy go potrzebują, wywołało szemranie. Ewangelia jest prowokacją dla zniewolonych własną wielkością. Również dzisiaj Jezus przechodzi obok nas. Nie straćmy okazji, aby Go spotkać. Warunkiem zjednoczenia z Nim jest uznanie własnej grzeszności i otwarcie na miłosierdzie, które przemienia życie, ponieważ „Syn Człowieczy przyszedł odszukać i zbawić to, co zginęło”.
Czytania: Ap 1,1-4;2,1-5a; Ps 1; Łk 18,35-43
Niewidomy z dzisiejszej Ewangelii ufnie i ze śmiałością zwraca się do Jezusa. Wierzy mocno, że zostanie wysłuchany i uzdrowiony ze swojej ślepoty.
I rzeczywiście, wbrew zagłuszającemu tłumowi zostaje dostrzeżony przez Chrystusa i wysłuchany. Skutkiem tego wydarzenia może być tylko wielbienie Boga i podążanie za Uzdrowicielem.
Ta sytuacja sugeruje nam potrzebę budowania relacji z Jezusem, z której wypływa wiara i zaufanie, że tylko On może uwolnić nas z naszej ślepoty: nieznajomości Boga, a także tkwienia w grzechu. Trzeba nam nieustępliwie zwracać się do Niego, wbrew temu, czym świat próbuje nas zakrzyczeć, czyli położyć przeszkodę w spotkaniu z Chrystusem. Dzięki tej wytrwałości z pewnością otrzymamy o wiele więcej, niż ośmielamy się prosić.
Czytania: Prz 31,10-13.19-20.30-31; Ps 128; Mt 25,14-30
Każdy ze sług otrzymał w depozyt i użytkowanie sporą sumę pieniędzy. Nie był to podarunek „na drobne wydatki”, lecz zobowiązująca pożyczka, okazyjny kredyt, obiecujący duży zysk, ale pod warunkiem odpowiedzialnej pracy. Kwota była proporcjonalna do indywidualnych możliwości każdego. Na tym polega prawdziwa sprawiedliwość: nie każdemu po równo, lecz każdemu według możliwości. Bóg nie stawia człowiekowi zadań ponad siły. Wymaga tylko tyle, ile wie, że człowiek jest w stanie osiągnąć. I według takich kryteriów też rozlicza. Nie musimy więc patrzeć zazdrosnym okiem na to, że inni potrafią osiągnąć więcej: komu więcej dano, od tego też się więcej wymaga. Mamy więc zrobić tyle, nas ile nas stać, a przynajmniej starać się okazać minimum dobrej woli. Problem i grzech zaniedbania zaczyna się wtedy, jeśli nie zrobimy nic, jeśli zrezygnujemy w ogóle z wysiłku. Bóg nie cierpi małoduszności, a jeszcze bardziej nie lubi, gdy człowiek w rozpaczliwym geście zamyka się w sobie, manifestacyjnie pokazuje Bogu, że Go nie potrzebuje.
Czytania: 3J 5-8; Ps 112; Łk 18,1-8
„Jezus powiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać”
Wytrwałość to nie to samo co uporczywa prośba, to postawa bycia na modlitwie w każdych okolicznościach życia. Modlitwa wytrwała w dobrym nastroju, w radości serca, nie pozwoli zachwycić się chwilą łaski ale każe trwać w dziękczynieniu, by „radość była pełna”. Modlitwa w mroku duszy musi być wytrwała swoją bezradnością, prostotą, zwykłą obecnością, by mroki ustąpiły, by milczenie było wołaniem o dar, o łaskę, o nadzieję. Modlitwa wśród rozproszeń musi być ukazaniem problemu życia, by nastrój dostosować przez uległość, by w zwyczajności dostrzec obecność Boga. Wytrwałość to sposób zachowania, to postawa świadcząca o potrzebie serca, to natarczywość istnienia z Bogiem, dzięki Niemu i dla Niego.
Czytania: 2J4-9; Ps 119; Łk 17,26-37
Moment ostatecznego przyjścia Jezusa budzi w nas niepokój. Boimy się, bo nie czujemy się gotowi na spotkanie z Chrystusem. Zabiegani, skupieni na tym, co tu i teraz, nie myślimy o wieczności. Gubimy Jezusa, który przychodzi w sakramentach, ludziach i wydarzeniach. Pan przyjdzie nagle i niespodziewanie. W jakim stanie ducha nas zastanie? To w dużej mierze zależy od nas samych. Pomyślmy, co dziś odwraca naszą uwagę od Jezusa? Co stawiamy ponad Boże sprawy? Czy dziś jesteśmy gotowi na to, by być zabranym przez Pana? Gdybyśmy Go kochali i Mu ufali, nie balibyśmy się Jego ostatecznego przyjścia. To grzech, który w nas mieszka, zaciemnia nam obraz Boga i każe żyć w lęku i strachu. Nie wiemy, jak będzie wyglądała paruzja, ale nie dajmy się zastraszyć. Skupmy się raczej na naszej relacji z Jezusem. On zawsze daje pokój. Lęk jest domeną złego. Bądźmy zawsze gotowi, by przejść do drugiego, innego życia. Każdy dzień przeżywajmy, jakby był ostatnim, a wtedy nigdy go nie zmarnujemy.
Czytania: Flm 7-20;Ps 146; Łk 17,20-25
Faryzeusze pytają Jezusa, kiedy przyjdzie królestwo Boże. To pytanie o datę, o harmonogram, o konkretny moment w kalendarzu.. Jezus odpowiada jednak, że królestwo Boże nie przychodzi w sposób dostrzegalny. Nie da się go wpisać do kalendarza.
Królestwo Boże przychodzi po cichu. Nie trzeba go szukać w nadzwyczajnych zjawiskach i sensacyjnych objawieniach. Ono jest tu i teraz, pośród nas.
Jezus dodaje jednak coś, co nas zaskakuje: „Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie”. Droga do chwały prowadzi przez krzyż. Nie ma królestwa Bożego bez Kalwarii. To samo dotyczy nas. Królestwo rośnie w nas także wtedy, gdy cierpimy, gdy doświadczamy odrzucenia, gdy zostajemy niezrozumiani.
Nie pytajmy więc: kiedy? Pytajmy raczej: gdzie dziś mogę dostrzec obecność Boga? Gdzie mogę przyczynić się do wzrostu Jego królestwa? Może w rozmowie z kimś, kto potrzebuje wysłuchania. Może w cierpliwym zniesieniu trudności. Królestwo Boże jest bliżej, niż myślimy.