Czytania: 3J 5-8; Ps 112; Łk 18,1-8
„Jezus powiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać”
Wytrwałość to nie to samo co uporczywa prośba, to postawa bycia na modlitwie w każdych okolicznościach życia. Modlitwa wytrwała w dobrym nastroju, w radości serca, nie pozwoli zachwycić się chwilą łaski ale każe trwać w dziękczynieniu, by „radość była pełna”. Modlitwa w mroku duszy musi być wytrwała swoją bezradnością, prostotą, zwykłą obecnością, by mroki ustąpiły, by milczenie było wołaniem o dar, o łaskę, o nadzieję. Modlitwa wśród rozproszeń musi być ukazaniem problemu życia, by nastrój dostosować przez uległość, by w zwyczajności dostrzec obecność Boga. Wytrwałość to sposób zachowania, to postawa świadcząca o potrzebie serca, to natarczywość istnienia z Bogiem, dzięki Niemu i dla Niego.
Czytania: 2J4-9; Ps 119; Łk 17,26-37
Moment ostatecznego przyjścia Jezusa budzi w nas niepokój. Boimy się, bo nie czujemy się gotowi na spotkanie z Chrystusem. Zabiegani, skupieni na tym, co tu i teraz, nie myślimy o wieczności. Gubimy Jezusa, który przychodzi w sakramentach, ludziach i wydarzeniach. Pan przyjdzie nagle i niespodziewanie. W jakim stanie ducha nas zastanie? To w dużej mierze zależy od nas samych. Pomyślmy, co dziś odwraca naszą uwagę od Jezusa? Co stawiamy ponad Boże sprawy? Czy dziś jesteśmy gotowi na to, by być zabranym przez Pana? Gdybyśmy Go kochali i Mu ufali, nie balibyśmy się Jego ostatecznego przyjścia. To grzech, który w nas mieszka, zaciemnia nam obraz Boga i każe żyć w lęku i strachu. Nie wiemy, jak będzie wyglądała paruzja, ale nie dajmy się zastraszyć. Skupmy się raczej na naszej relacji z Jezusem. On zawsze daje pokój. Lęk jest domeną złego. Bądźmy zawsze gotowi, by przejść do drugiego, innego życia. Każdy dzień przeżywajmy, jakby był ostatnim, a wtedy nigdy go nie zmarnujemy.
Czytania: Flm 7-20;Ps 146; Łk 17,20-25
Faryzeusze pytają Jezusa, kiedy przyjdzie królestwo Boże. To pytanie o datę, o harmonogram, o konkretny moment w kalendarzu.. Jezus odpowiada jednak, że królestwo Boże nie przychodzi w sposób dostrzegalny. Nie da się go wpisać do kalendarza.
Królestwo Boże przychodzi po cichu. Nie trzeba go szukać w nadzwyczajnych zjawiskach i sensacyjnych objawieniach. Ono jest tu i teraz, pośród nas.
Jezus dodaje jednak coś, co nas zaskakuje: „Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie”. Droga do chwały prowadzi przez krzyż. Nie ma królestwa Bożego bez Kalwarii. To samo dotyczy nas. Królestwo rośnie w nas także wtedy, gdy cierpimy, gdy doświadczamy odrzucenia, gdy zostajemy niezrozumiani.
Nie pytajmy więc: kiedy? Pytajmy raczej: gdzie dziś mogę dostrzec obecność Boga? Gdzie mogę przyczynić się do wzrostu Jego królestwa? Może w rozmowie z kimś, kto potrzebuje wysłuchania. Może w cierpliwym zniesieniu trudności. Królestwo Boże jest bliżej, niż myślimy.
Czytania: Tt 3,1-7; Ps 23; Łk 17,11-19
Wyszli naprzeciw Jezusa. Trędowaci z dzisiejszej Ewangelii nie zamknęli się w swoim bólu i nie pogrążyli w rozpaczy, tylko intensywnie szukali pomocy, wychodząc Jezusowi naprzeciw. Wyjść Bogu naprzeciw, to pierwszy krok do otrzymania daru.
Zatrzymali się z daleka i głośno wołali. Trędowaci nie mogli do Jezusa się zbliżyć, nie mogli paść Mu do nóg, prawo im tego zabraniało, ale za to głośno wołali, tak głośno, że nie mógł ich nie usłyszeć
Twoja wiara cię uzdrowiła. W Ewangelii wszyscy trędowaci zostali więc oczyszczeni , ale tylko powrócił jeden, ten, który potrafił Bogu podziękować. Nauka dla nas wszystkich jest oczywista: tylko ten, kto umie dziękować i kto w cudach dostrzega Boga będzie zbawiony. W cudownych uzdrowieniach, nie tyle bowiem sam cud jest ważny, co Bóg, który go dokonuje! Chrystus uzdrawiał i uzdrawia, owszem, aby ludziom pomóc, ale głównie, aby objawić im siebie jako Zbawcę. To przesłanie jest najważniejsze w każdym Jego cudzie, bo przecież cudownie przez Niego nakarmieni, nazajutrz znowu byli głodni, cudownie przez Niego uzdrowieni, po pewnym czasie zachorowali, a ci, których cudownie wskrzesił, za jakiś czas umarli. Tylko Ci, którzy uznali Go i uznają jako Zbawcę, mają gwarancję, że przyjdzie taki dzień, w którym nie będą łaknąć, pragnąć, chorować, ani umierać.
Czytania: Tt 2,1-8.11-14; Ps 37; Łk 17,7-10
„Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”.
Oczekujemy od innych szczególnego traktowania za to, co jest w sumie naszą powinnością. Służba, to dawanie z siebie innym tego, co posiadamy jako najcenniejsze. Oczekiwanie na wdzięczność może prowadzić do skupienia się na sobie samym. Co zrobimy, gdy ktoś nie dostrzeże naszej pracy, wielkiego wysiłku? Czy zrezygnujemy z czynienia tego, co jest potrzebne? Służba jest rozwijaniem samego siebie. Jest trudną drogą uczenia się pokory. Służąc poznajemy naszą motywację, dlaczego robimy to, co robimy. Nie zawsze określone prace będą dawały nam satysfakcję, wnosiły w nasze odczucia przyjemność.
Czytania: Ez 47,1-2.8-9.12; Ps 46;J 2,13-22
Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej przypomina nam o oddaniu świątyni Bogu, z wyłącznym przeznaczeniem na miejsce kultu. Oznacza to, że od tego wydarzenia użycie jej w innym celu jest profanacją. Znane są nam z historii takie profanacje, gdy zamieniano świątynię na restaurację, browar, koszary, magazyn czy kino. Oprócz tego rodzaju profanacji są jeszcze inne. Coś takiego może mieć miejsce nie tylko pod dachem domu Bożego, ale i w nas samych. W świątyni jerozolimskiej działo się podobnie. Pod pozorem czci Boga uprawiano handel. W tej sytuacji świątynia, która miała służyć Bogu, służyła człowiekowi, i to, co gorsze, w celach zarobkowych.
Jezus jest gorliwy w oczyszczaniu świątyni, żeby służyła wyłącznie chwale Boga i uświęcaniu ludzi. Jeżeli tak gorliwy jest w stosunku do materialnej budowli, to jak bardzo gorliwy musi być w oczyszczaniu tej świątyni, którą jest nasze ciało. Przepędza z niego wszystko, co nie służy chwale Boga i naszemu uświęceniu. Nie bójmy się wpuścić do świątyni swego wnętrza Jezusa z biczem. On nas tym biczem nie uderzy, nie naruszy. On w swojej gorliwości przepędzi daleko tylko to, co zanieczyszcza tę piękną świątynię, którą jesteśmy, świątynię zbudowaną rękami miłującego Boga.
Czytania: Mdr 6,12-16; Ps 63; 1Tes 4,13-18; Mt 25,1-13
„Królestwo niebieskie podobne będzie do dziesięciu panien”
Do pewnego momentu przypowieści widzimy, że wszystkie panny są takie same. Chcą uczestniczyć w święcie, przygotowują się, znużone czekaniem zasypiają, a na rozlegające się wołanie wszystkie się budzą. I tu koniec podobieństw. Nie wszystkie mają oliwę a tym samym światło. Wiara w Jezusa nie jest byciem jak wszyscy inni, to misja światła. Jezus pyta nas, czy jesteśmy światłem dla innych, czy w naszym życiu można dostrzec czyny płynące z wiary. Bo w kontekście przypowieści oliwa ma o tyle sens, o ile spalając się, daje światło. Wiara, symbolizowana przez oliwę, ma być widoczna w życiu. Jezusowi nie chodzi o brak pobożnych uczynków, ale o brak wiary, bez której nie jesteśmy światłem dla świata.
Czytania: Flp 4,10-19; Ps 112; Łk 16,9-15
„Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny”
Drobne rzeczy mogą być wielkie:
krótka chwila modlitwy, westchnienie w utrudzeniu, w cierpieniu,
drobny uśmiech do bliźniego, mimo ciężaru własnego krzyża,
dobre słowo nawet wtedy, gdy ktoś obrzuca kalumniami,
drobny grosz jałmużny, bez dociekania komu i po co,
przebaczenie, choćby za cenę upokorzenia,
uczciwość w pracy i sumienność, choćby zmęczenie zwalało z nóg,
Te małe rzeczy składają się na jedną wielką: na miłość.
Czytania: Flp 3,17-4,1; Ps 122; Łk 16,1-8
W dzisiejszej Ewangelii wydaje się, że Jezus pochwala postępowanie nieuczciwego rządcy. Jednak Jezusowi nie chodzi o pochwałę nieuczciwości, ale raczej o zachęcenie nas do tego, byśmy wychodzili z inicjatywą w sprawach duchowych. Jakże często okazujemy się świetnymi organizatorami, może nawet kombinatorami, gdy chodzi o dobra doczesne. Często nawet zazdrościmy innym, że się tak dobrze w swoim życiu „ustawili”. Dlaczego brak nam zaradności, a może nawet przebiegłości, gdy chodzi o dobra wieczne?
Bóg jest miłosierny i przebacza nasze grzechy. Patrząc na to tylko po ludzku, Bóg nie jest całkiem sprawiedliwy – bardziej kieruje się miłością i miłosierdziem niż sprawiedliwością. Dlaczego? Bo Bóg jest najpierw miłosierny, a potem sprawiedliwy.
Czytania: Flp 3,3-8a; Ps 105; Łk 15,1-10
„Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich…” Zguba niewielka. To zaledwie jedna setna dobytku, jeden procent. Żaden rozsądny pasterz nie będzie gonił za jedną owcą, skupi się raczej na ochronie pozostałych dziewięćdziesięciu dziewięciu. Jedna drachma z dziesięciu to już większa strata, ale przecież to zaledwie jedna dziesiąta, dziesięć procent. Miłość Boga kieruje się zupełnie inną logiką. Dla Boga każdy człowiek jest kimś bezcennym, jedynym, najdroższym. Bóg nie godzi się ze stratą nawet jednej owcy. Często myślimy sobie: „Już tyle nagrzeszyłem, tyle razy zawiodłem, oszukałem Boga, że musi mieć mnie dość, nie jestem godny o nic już prosić”. Odpowiedź Boga: „Jesteś moją bezcenną owieczką. Daj się odnaleźć”. Wielka jest radość Boga z odnalezionego grzesznika. Ileż siły daje człowiekowi taki moment, gdy widzimy roziskrzone oczy kogoś, kto dawno nas nie widział i wita z radością! Ktoś się nami raduje – to jest bezcenne! Pomyśl o tych chwilach. Jakoś tak, tylko jeszcze bardziej, cieszy się nami Bóg. To obraz nieba. Czy jednak potrafimy cieszyć się razem z Bogiem? Czy umiemy świętować, celebrować nawrócenie swoje i innych?
